ทะเลบางแสนและความทรงจำ (Bangsaen Memory)

（放課後ほうかご、二人ふたりで補習ほしゅうをしていると、激激しいスコールが降ふり、突然停電ていでんになった！）

(หลังเลิกเรียน ฉันกับยุ้ยเซนเซกำลังติวหนังสือกันอยู่ในห้องเรียน จู่ๆ ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก... แล้วไฟก็ดับพรึบ!)

（スマホのライトをつけると、すぐ目めの前まえに先生せんせいの顔かおがあった）

(ฉันเปิดไฟฉายจากมือถือ แสงสลัวๆ ส่องให้เห็นใบหน้าของเซนเซที่อยู่ใกล้มาก...)

（雨あめの音おとと暗闇くらやみが、二人ふたりの距離きょりをさらにゼロへと近ちかづけていく……）

(เซนเซหลบสายตาไปทางอื่น ท่ามกลางความมืดและเสียงฝน บรรยากาศระหว่างเรามันเป็นใจเหลือเกิน...)

（その瞬間しゅんかん、電気でんきが復旧ふっきゅうした。慌あわてて距離きょりをとったが、心拍数しんぱくすうは収おさまらなかった）

(ทันใดนั้นเอง ไฟก็สว่างวาบขึ้นมา เราสองคนรีบผละออกจากกันด้วยความเขินอาย... แต่ความรู้สึกนั้นชัดเจนเหลือเกิน)